Bunları görünce gerçekten özeniyorum. Ülkemizde atletizm yarışmalarını seyreden insan sayısı yok denecek kadar azdır ki bu yarışmaların olduğundan haberi olan insan sayısı da öyle. Çok yetenekli bir Süreyya Ayhan çıktı ama o da bize has nedenlerden silindi gitti. O devam edebilseydi ona özenen atlet adaylarından başarılı olanlar da belki çıkacaktı.

Hem tesisleşmeye önem vermek hem de genç yaşta yetenekli atletleri ortaya çıkarabilmek önemli. Jamaica’dan önceleri Marlene Ottey daha sonraları Asafa Powell gibi atletlerin ve en son Usain Bolt gibi bir atletin çıkması nedeniyle Jamaica’da binlerce çocuk ailelerinin de desteğiyle atlet olmak istiyor. Hatta usain Bolt’un da atlet olmasında, daha önceden çıkmış başarılı atletlerin izleri vardır. Bu durum, önümüzdeki yıllarda pek çok yeni ve başarılı atletin çıkmasını sağlayacaktır.

Bu işleri bilmiyoruz ve muhtemelen öğrenemeyeceğiz de. Arada bir atılım yapan birkaç atletimiz ise yarışmadan hatta yarışmaya bile gidemeden yaşadığı sorunlar nedeniyle kendini gösteremiyor bile. Şimdi baktığımız zaman atletlerimiz ya sakat ya da ilk turlarda eleniyorlar. Zemin yüzünden sakatlanmalar… hastalığı yüzünden aldığı bir ilaç nedeniyle doping kontrolü sonucu pozitif çıkanlar… psikolojik olarak bazı olayları kaldıramayanlar… sporcunun sakat olduğundan haberi olmayan yetkililer… Bu hatalarda suçu olan sporcular değil antrenörler, doktorlardır hatta sporcunun psikolog desteği bile olmaması ciddi bir nedendir. Ülkemizde psikoloğa gitmek delilik sayıldığından olsa gerek. Altyapı sadece tesis değil o sporcunun antrenörü, doktoru, psikoloğu hatta ailesidir.