Can Elçin’in defteri

Daha önceki konserini kaçırdığım ve gelmesini dört gözle beklediğim Michael Bolton geldi ve verdiği muhteşem konser ile gönüllerimizi bir kez daha fethetti.

Kuruçeşme Arena’da sahneye önce Ferhat Göçer çıktı ve sanırım 10 tane şarkı söyledi. “My Way” ile başladı, hatırladığım kadarıyla İspanyolca, İtalyanca gibi değişik dillerde birkaç şarkıyı ve “Vincero Perdero” yu söyledi. Ayrıca “Senede Bir Gün” ve son şarkı olarak seçtiği “Sessiz Gemi” gibi 2 eski şarkıyla seyirciyi mest etti. Standart albüm şarkıları yerine bu tür bir seçim yapması hoştu ama biz seyirciler esasen televizyonda sıklıkla gördüğümüz Ferhat Göçer’in konserine değil de Michael Bolton’un konserine geldiğimiz için Michael Bolton’un çıkmasını dört gözle bekledik.

Verilen 30 dakika civarında aradan sonra 22:30 gibi sahneye Michael Bolton çıktı ve “Soul Provider” ile enfes konserine başladı. Birkaç şarkı sonra seyirciden izin alarak üzerindeki ceketi attı, kot pantalon ve t-shirt ile konserine devam etti. Sahneden bir ara ayrıldı ve o arada orkestradaki herkesin solo performansını içeren bir atraksiyon yaptılar. Bu performans çok güzeldi gerçekten. Michael tekrar geldiğinde kot pantalon ve t-shirt yerine gayet ciddi bir elbise ile çıktı. Daha önce Pavarotti ile birlikte (ünlü pek çok sanatçı ile beraber) seslendirdikleri “Nessun Dorma” yı orkestra olmadan, arka plandaki keman ağırlıklı altyapı üzerine söyledi. Daha sonra Ferhat Göçer ile birlikte “Newyork Newyork” ve “Fly Me To The Moon” u söylediler.

“When A Man Loves A Woman” şarkısını söylemeye başladığında gözlerimiz onu aradı ama göremedik çünkü bizim arkamızda ve tribünlerin önünde idi. Şarkının sonuna doğru yanımızdan geçerek sahneye geçti ve peşinden de pek çok seyirci bu ara bölümü tıka basa doldurdu. Son birkaç şarkıda bunun sıkıntısını yaşasak da bu insanlara fazla sövmeden konserin son anlarının tadını çıkarmaya çalıştık. Ama burada esas sıkıntıyı aralarında Hıncal Uluç’un da bulunduğu vip kısmı çekti.

Bu arada insanlarımızın bazısının konser deneyiminin ve sabrının çok zayıf olduğunu gördük. Önce Michael Bolton sonra da orkestra üyeleri seyirciye kısa bir bye bye yaptılar ve sahneden çıktılar. Bazı seyirciler bu andan sonra kalkıp kalabalık olmadan bir an önce arabaya ya da taksiye ulaşalım düşüncesiyle kalkmaya başladılar ama biz yerimizden kalkmadık ve alkış tutmaya devam ettik. Doğal olarak Michael ve ekibi birkaç dakika sonra sahneye döndü ve sanırım 3 şarkı daha söyledi.

Son şarkı ise herkesin beklediği şarkılardan biri olan “How Am I Supposed To Live Without You” idi. Bu şarkıyı piyano eşliğinde söyleyerek bu muhteşem konsere çok güzel bir şekilde noktayı koydu. “When I’m Back On My Feet Again” i de söyleseydi eksiksiz bir şarkı listesi olacaktı benim için ama olsun söyledikleri bana fazlasıyla yetti.

Michael Bolton 55-56 yaşlarında bir adam ama sahne performansı oldukça iyiydi. Zaten ne varsa bu 55-60 yaş arasındaki sanatçılarda var 2 şarkıda gitar çaldı, ilkinde akustik gitar kullandı (Ferhat Göçer de aynı Takamine gitar ile “Biri Bana Gelsin” yi çaldı sanırım) ama ses fazla duyulmadı 2.sinde ise elektro gitar çaldı ve bu konuda da çok başarılı olduğunu söylemek mümkün. Ufak tefek sololar da attı. Ses konusunda en ufak bir tereddüt bile yaratmadı, arada yaptığı esprileri, seyirci ile iletişimi ve şarkılara seyirciyi sıklıkla katması, seyirciye ve orkestrasına olan saygısı çok iyiydi. “Nessun Dorma” yı söylerken hem kıyafet hem tavır olarak gayet ciddiydi ama bir ara ayaklı mikrofonu seyirciye uzatıp kulağını kabartması ve doğal olarak eşlik edemememiz bizi hafif gülümsetti.

Orkestra elemanları ise son derece iyi performans gösterdi. orkestrada 2 vurmalı çalgıcının olması ilginçti özellikle. Bize göre sağda olan kişi davul setindeydi, sahnede şovlarıyla da dikkat çeken solda olan kişi ise diğer vurmalı çalgıları kullandı. Şarkı esnasında eliyle çalarken, bir anda nereden çıkardığı görülemeyen bagetleri ve benzeri edevatı çıkararak çaldı. Ama asıl dikkat çekici olan ise her biri birer afet olan 3 lü vokal ekibi idi. Sadece vokal de yapmadılar; sax, trompet gibi enstrümanları da çaldılar. Asıl vokalist ise piyanonun yanında ve daha arka planda idi. Lead gitarist, bassist, piyanist ve saksafon/klavye çalan enstrümanistler de muhteşemdi. Michael Bolton’un onlara olan saygısını hissetmemek ise mümkün değildi.

Seyirci genelde iyiydi zaten Michael Bolton sevmeyen bir insanın bu konsere gelmesi pek beklenemezdi. Şarkılarının çoğuna eşlik ettik (burada kendime de pay çıkarıyorum). Bu yüzden başlangıçta hareketsiz olan belki de seyircinin ilgisini görmek isteyen Michael Bolton’un gaza gelip daha hareketli ve neşeli olmasını sağladı. Ya da bize öyle geldi.

Organizasyon ise fena değildi, en azından numaralı yer ve yerleşim konusunda bir sıkıntı çekmedik, sadece konserin sonlarında seyircinin sahne önüne doluşmasını engelleyememeleri veya tedbir almamış olmaları olumsuz sayılabilir. Tabii Michael’ın gelen bu seyircilere elini uzatması sonrasında o insanları kimse geriye çekemezdi. Seyirci oturumunun sahneye yakın olması daha doğrusu mesafe olmaması da iyiydi. Konserin ana sponsoru Sinpaş’ın 35. kuruluş yılı nedeniyle konser esnasında bunun reklamının gözümüze sıklıkla sokulacağından korkuyordum ama neyse ki bu yapılmadı.

Sonuç olarak 2 güzel konser izledik. Ferhat Göçer’in standart albüm şarkıları yerine seçtiği şarkılar iyiydi dediğim gibi, en azından “Biri Bana Gelsin” programı izlemiş gibi olmadık  Michael Bolton’un da tahminimin aksine Frank Sinatra şarkılarını seslendirdiği son albümünden dolayı bu yönde şarkılar seçeceğini düşünüyordum ama kendi şarkılarına ağırlık vermesi şahsen beni memnun etti. Duygusal şarkıları ile mest olduk, “Steel Bars” ve “How Can We Be Lovers” gibi 2 hareketli şarkı ile seyirciyi coşturdu ve “How Am I Supposed To Live Without You” ile konseri bitirdi.

Michael için son bir söz… Yine gel Michael, biz yine geleceğiz konserine… bak buraya da yazdım.