Can Elçin’in defteri

Dünya Atletizm Şampiyonasını izlerken ilgimi çeken pek çok şey oldu. Bunlardan en güzeli sporcuların çoğunluğunun gerçek bir sporcu gibi davranmaları ve seyircilerin de isim, ülke vs ayrımı yapmadan sporcuları çoğunlukla ayakta alkışlamaları. Kazanan bir atleti az önce geçtiği rakibinin alkışlaması, kutlaması hatta beraber zafer turu atmaları harika birşey. Seyircilerin verdiği bu motivasyon nedeniyle kaybeden sporcular bile bu atmosferden dolayı mutlu oluyorlar ve sonraki yarışlarda daha da iyi olabiliyorlar. Alkışlayan, her koşulda sporcuları destekleyen seyirciler en azından onların baskısını azaltarak daha iyi performans vermelerini sağlayabilirler. Atletizm yarışmalarında yarışan sporcular bellidir ama hangi ülkede olursa olsun seyirci profili hep üst seviyede kaliteye sahip.

Bunları görünce gerçekten özeniyorum. Ülkemizde atletizm yarışmalarını seyreden insan sayısı yok denecek kadar azdır ki bu yarışmaların olduğundan haberi olan insan sayısı da öyle. Çok yetenekli bir Süreyya Ayhan çıktı ama o da bize has nedenlerden silindi gitti. O devam edebilseydi ona özenen atlet adaylarından başarılı olanlar da belki çıkacaktı.

Hem tesisleşmeye önem vermek hem de genç yaşta yetenekli atletleri ortaya çıkarabilmek önemli. Jamaica’dan önceleri Marlene Ottey daha sonraları Asafa Powell gibi atletlerin ve en son Usain Bolt gibi bir atletin çıkması nedeniyle Jamaica’da binlerce çocuk ailelerinin de desteğiyle atlet olmak istiyor. Hatta usain Bolt’un da atlet olmasında, daha önceden çıkmış başarılı atletlerin izleri vardır. Bu durum, önümüzdeki yıllarda pek çok yeni ve başarılı atletin çıkmasını sağlayacaktır.

Bu işleri bilmiyoruz ve muhtemelen öğrenemeyeceğiz de. Arada bir atılım yapan birkaç atletimiz ise yarışmadan hatta yarışmaya bile gidemeden yaşadığı sorunlar nedeniyle kendini gösteremiyor bile. Şimdi baktığımız zaman atletlerimiz ya sakat ya da ilk turlarda eleniyorlar. Zemin yüzünden sakatlanmalar… hastalığı yüzünden aldığı bir ilaç nedeniyle doping kontrolü sonucu pozitif çıkanlar… psikolojik olarak bazı olayları kaldıramayanlar… sporcunun sakat olduğundan haberi olmayan yetkililer… Bu hatalarda suçu olan sporcular değil antrenörler, doktorlardır hatta sporcunun psikolog desteği bile olmaması ciddi bir nedendir. Ülkemizde psikoloğa gitmek delilik sayıldığından olsa gerek. Altyapı sadece tesis değil o sporcunun antrenörü, doktoru, psikoloğu hatta ailesidir.